کاش

تمام این تنهایی ها

تمام نداشتن هایت

ای کاش خوابی بودند

شبیه خواب دم صبح

می آمدی

با دستان شبیه اطلسی ات

بیدارم میکردی

می گفتی : صبح شده است

و من به بهانه رهانیدنم از خوابی سخت

در آغوش می کشیدمت

اما حیف

تو نیستی

و من به واقعی ترین شکل ممکن

اسیر کابوس نداشتن ات شده ام

تنهای تنهای تنها